Photovoice

Dit is bij de Dommelhof. Ik heb er zelf veel tijd doorgebracht. Ja, dit is een fietspad. Ik heb hier vroeger vrij vaak gewandeld en ik heb er vaak op gerend. En ik denk ook dat de natuur een groot pluspunt is. Als je die natuur hier hebt, en je kunt wandelen en gewoon rustig in het bos zijn, denk ik dat dat iets is wat een mens nodig heeft. En dat is ook een voordeel.

Ik heb 6 jaar in de zorg gewerkt, waarvan 3 jaar als coschappen. Ik moest veel naar verzorgingshuizen, coschappen lopen. In het begin vond ik dat heel leuk, want ik dacht dat ik verpleegkundige zou worden. Maar na drie jaar coschappen heb ik meegemaakt, niet echt een trauma, maar wel een minder leuk moment. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik mijn dromen niet meer heb nagestreefd. Dus dat is een minder leuke plek voor mij. Ik werd daar niet echt gewaardeerd, ik deed gewoon mijn best maar dat werd niet erkend.

Dit is Piazza Magione, een van de pleinen waar ik veel liefde voor heb en waar ik een groot saamhorigheidsgevoel voel. Vroeger hing ik hier veel rond, deed ik mee aan protesten en ontmoette ik mensen en vrienden. Nu is het jammer omdat het er verlaten bij ligt en het zou leuk zijn om het nieuw leven in te blazen.

Om buiten te zijn met vrienden.

Dit is Villa Giulia, die me meteen terugbracht naar mijn jeugdherinneringen en me doet ademhalen. Ik voel me op mijn gemak op deze plek, want het is prettig om hier rond te lopen en ik voel me welkom.

Hier voel ik me altijd welkom; dit is een plek waar ik tot rust kan komen. In de sportschool heerst altijd een goede sfeer onder de mensen die er naartoe gaan. Er is altijd een lieve oma die je begroet en je een goede workout wenst. Het is altijd fijn om hier met een positief gevoel weg te gaan.